Indonezja ogłasza przetarg na energię słoneczną o mocy 1,225 GW w wielu regionach, termin nieujawniony w PLN

DJAKARTA– Stanowiąc znaczący krok w kierunku dywersyfikacji koszyka energetycznego i osiągnięcia ambitnych celów w zakresie energii odnawialnej, indonezyjska-państwowa spółka energetyczna PT PLN (Persero) oficjalnie ogłosiła-zakrojony na dużą skalę przetarg na projekty związane z energią słoneczną o łącznej mocy 1225 megawatów (1,225 GW). Masowe zamówienia, w ramach których instalacje fotowoltaiczne (PV) zostaną rozmieszczone na wielu wyspach archipelagu, podkreślają odnowione zaangażowanie rządu na rzecz odejścia od paliw kopalnych.

Przedsiębiorstwo nie ogłosiło jeszcze publicznie terminu składania ofert, co jest nietypowym posunięciem, które zdaniem obserwatorów rodzi wiele pytań wśród potencjalnych inwestorów i deweloperów, którzy szukają wyjaśnień w tej sprawie. W zeszłym tygodniu spółka PLN zamieściła ogłoszenie na swojej stronie internetowej dotyczącej zamówień; jednakże w oryginalnej dokumentacji nie podano konkretnych dat składania wniosków.

PLN ogłosił nowy przetarg na 1,225 GW, co czyni go jednym z największych zamówień na energię słoneczną, jakie kiedykolwiek ogłoszono w Azji Południowo-Wschodniej. Przetarg obejmuje szereg obiektów fotowoltaicznych o różnej wielkości-skali-użytkowej (farmy słoneczne), które zostaną zlokalizowane w różnych lokalizacjach w różnych prowincjach i wyspach Indonezji. Przedsiębiorstwo nie opublikowało jeszcze, w jaki sposób podzieli moce elektrowni według regionów; jednak z rozmów analityków rozumiemy, że większość projektów będzie zlokalizowana na Sumatrze, Jawie, Kalimantanie i ewentualnie Sulawesi. Realizacja projektów w różnych lokalizacjach zminimalizuje straty przesyłowe i poprawi niezawodność lokalnych systemów przesyłowych, w których powszechnie opierają się one na napędzie diesla.

Wydaje się prawdopodobne, że rozwój będzie realizowany w ramach programu niezależnego producenta energii (IPP) złotego. W tych ramach prywatne firmy zapewnią finansowanie rozwoju i budowy elektrowni, przejmą je na własność po zakończeniu budowy, a następnie będą eksploatować elektrownie, aby dostarczać energię elektryczną do PLN w ramach-terminowych umów zakupu energii (PPA). Poinformowano, że pakiet umów PPA obejmuje standardowe specyfikacje techniczne, wymagania dotyczące gruntów pod budowę oraz warunki umowy handlowej; jednakże większość szczegółów umów PPA,-w szczególności pułapów taryfowych i warunków umów,-musi zostać dokładniej zbadana przez uczestników branży.

Jedną z najciekawszych rzeczy w przetargu złotego może być brak publicznego terminu przyjmowania ofert. W innych indonezyjskich procesach przetargowych istnieje ustalony harmonogram każdego etapu procesu (rejestracja, zamknięcie oferty itp.), co pozwala na uczciwą konkurencję między oferentami i przejrzystość całego postępowania. Nieudostępniając tych informacji w przypadku przetargu złotowego, wydaje się, że PLN może stosować dwuetapowy proces selekcji, podczas którego wstępnie zakwalifikowani oferenci przejdą przez selekcję do krótkiej listy przed wyznaczeniem formalnego harmonogramu. Innym możliwym wyjaśnieniem byłoby to, że złoty nie otrzymał jeszcze ostatecznej zgody Ministerstwa Energii i Zasobów Mineralnych (MEMR) na sposób, w jaki będzie postępować ze swoimi mechanizmami cenowymi i wymogami dotyczącymi treści lokalnych.

Jak poinformował anonimowy rzecznik Biura Zamówień OZE w PLN, przetarg jest jeszcze w fazie wstępnego ogłoszenia. „W tym momencie opublikowaliśmy jedynie ogłoszenie, w którym kwalifikujący się deweloperzy mogą wyrazić swoje zainteresowanie. Pełniejszy harmonogram zostanie opublikowany w kolejnych załącznikach” – powiedział. Ten brak szczegółów wywołał mieszane reakcje wśród programistów; niektórzy doceniają, że mają więcej czasu na przedstawienie swoich propozycji, podczas gdy inni martwią się długością czasu, jaki może to zająć oraz możliwością większej płynności przetargu.

Początkowe reakcje branży fotowoltaicznej były ostrożne optymistyczne. Zainteresowanie wyrazili główni deweloperzy regionalni, w tym ci z Chin, Singapuru i Bliskiego Wschodu, podkreślając jednak potrzebę jasnych harmonogramów i akceptowalnych przez banki umów PPA. „Przetarg na moc 1,225 GW to ogromne wotum zaufania dla indonezyjskiego rynku energii słonecznej” – powiedział Agus Suhendar, analityk ds. energetyki mieszkający w Dżakarcie. „Jednak bez ujawnionego terminu i lokalnych przepisów, które mogą być trudne do spełnienia, biorąc pod uwagę obecne krajowe moce produkcyjne, wielu międzynarodowych graczy się zawaha. Złota musi zapewniać pewność cen i harmonogramów, aby przyciągnąć poważne oferty”.

Kolejnym wyzwaniem jest integracja z siecią. Duża część infrastruktury sieciowej Indonezji, zwłaszcza poza Jawą, pozostaje słaba i fragmentaryczna. Rozproszone podejście przetargu będzie wymagało powiązanych wzmocnień sieci, czego PLN zobowiązał się dokonać, ale nie zostało jeszcze w pełni sfinansowane. Koszty rozwoju, w tym zakup gruntów,-często stanowiąca kwestię sporną na archipelagu-mogą również spowodować wzrost stawek przekraczający możliwości uiszczenia złotówki. Przedsiębiorstwo energetyczne już teraz znajduje się pod presją finansową wynikającą z dotowanych stawek za energię elektryczną i kontraktów na węgiel.

Proces zakupu energii słonecznej o mocy 1,225 GW stanowi dla Indonezji główną szansę na przyspieszenie przejścia na energię odnawialną pomimo szeregu wyzwań. PLN poinformowało, że w nadchodzącym tygodniu opublikuje szczegółowy harmonogram oraz zmienione wytyczne dla oferentów. Rozważają także format aukcji, w ramach którego przepustowość zostanie przyznana oferentowi, który zaoferuje najniższą, ale odpowiedzialną ofertę.

W tym momencie deweloperzy powinni bardzo uważnie obserwować portal-zamówień PLN, ponieważ przyszły miesiąc będzie krytyczny dla tego, czy PLN będzie w stanie zapewnić przejrzystość harmonogramu i warunków handlowych wymaganych do powodzenia procesu zamówień oraz odblokowania znaczącej fali inwestycji w indonezyjski łańcuch dostaw energii słonecznej i umożliwi Indonezji dogonienie regionalnych liderów, takich jak Wietnam i Filipiny. Jeżeli ważne informacje pozostaną niejasne lub hipotetyczne, zamówienie może nie uzyskać poziomu konkurencji niezbędnego do maksymalizacji jego wpływu.

Obserwując świat, Indonezja znajduje się w kluczowym momencie w określaniu swojego zobowiązania do przekształcenia obfitych zasobów energii słonecznej w rzeczywistość. Przetarg na energię słoneczną o mocy 1,225 GW to znacznie więcej niż tylko procedura przetargowa, ponieważ służy jako wskaźnik gotowości Indonezji do wykorzystania obfitych zasobów energii słonecznej.